Pikipiki en bicycle war Terwijl ik me de afgelopen jaren hier in Bukoba heb bezig gehouden met het ontwikkelen van small businesses heeft de regering de afgelopen weken in z'n grootste wijsheid besloten om enkele honderden businesses de nek om te draaien. Eerst waren het de fiets en brommertaxi's (pikipiki). Voor een paar centen kon je achterop een fiets of brommer springen en binnen enkele minuten brachten deze je naar andere kant van de stad. Dit alternatieve openbaar vervoer systeem werkte prima, was milieu vriendelijk en bracht een hele nieuwe micro economie op gang van fietstenmakers, fietsenwinkels, straatvenders en handelaren die de fietsen gebruikte om bananen uit het dorp in de stad te verkopen. De regering vond het hele systeem illegaal en binnen een week zijn alle fietsen en brommers door de politie opgepakt en staan honderen jongeren zonder fiets, zonder baan, zonder alternatief met lege handen op straat. Deze week waren de straatvenders aan de beurt. Alle kleine winkeltjes op straat zijn door een bulldozer met de grond gelijk gemaakt. Mijn kapper is zijn kapperszaak kwijt en de bar op de hoek waar ik iedere middag soda dronk is van de aardbodem verdwenen. Al deze micro ondernemers zijn in een dag hun hele business kwijt en worden zonder alternatief terug in de armoede geworpen. Shapoo voor de Tanzaniaanse regering, een schoolvoorbeeld van anti-ontwikkeling. Op zo'n moment verlang ik toch wel terug naar Nederland, een beetje gedoogbeleid en wat fietspaden waren hier toch beter op z'n plek geweest dan deze good governance nonsense.
Verjaardagscadeau Het is het gesprek van de dag in Bukoba. De Tanzaniaanse Minister van Sport heeft op televisie gezegd dat iedereen in Tanzania een voorbeeld moet nemen aan Bukoba Kids omdat zij jong talent promoten. We spelen momenteel in de Coca Cola competitie voor spelers onder 17 jaar. Hoewel de meeste tegenstanders 17 jaar zijn, en soms zelfs stiekum ouder, spelen wij met echt jong talent. Onze jongste speler is 11 jaar. Het is dan ook niet vreemd dat we de eerste drie wedstrijden verloren hebben. Maar daar kwam gisteren verandering in. De sterspeler van Bukoba Kids heet "Osama" (geen familie van). Hij is slechts 13 jaar en klein van postuur dus de meeste tegenstanders steken twee koppen boven hem uit. Hij kon bijna niet meedoen aan de Coca Cola competitie omdat zijn moeder geen geld had voor het geboorte certificaat en zonder dat mag je aan de competitie niet deelnemen. Omdat hij veel talent heeft en de publiekslieveling is heb met de moeder van Osama afgesproken dat ik het geld (2 euro) aan hem leen en dat hij kan terugbetalen als hij voor Real Madrid speelt. Gisteren, op mijn verjaardag, spelen we in een volgepakt stadion onze vierde wedstrijd. Er is nog 5 minuten te spelen als de kleine Osama een vrijetrap opeist een paar meter buiten het strafschopgebied. Het publiek kijkt voor ongeloof. De goal lijkt veel te ver weg voor zo'n klein ventje. Maar met een snelle trap legt Osama de bal met een mooie boog precies in de kruising. Het stadion staat op z'n kop. Osama wordt op de schouders gedragen en steekt z'n duim naar me op...een mooi verjaardagscadeau.
Where the hell is Bart? Geinspireerd op dancing Matt heb ik ook een dans filmpje. Wel goed opletten want ik ben de achtergrond danser. Over dansen gesproken, op de tribunes bij Bukoba Kids wordt ook gedanst.
Bart, zegt u? Het aftelllen is begonnen. Ik kom over een maand terug naar Nederland. Voor de mensen die zijn vergeten hoe ik er ook alweer uit zie, hierbij een filmpje (thanks Greg) uit het weeshuis. Die mzungu met dat petje en die brede glimlach dat ben ik.
